Była Ukraina. Przetrwałam.

Była obietnica - żadnych wyjazdów - trafiła się Afryka. Zrozumiałam.

...ale gdy jeszcze przed wyjazdem zabrakło Ci sił, musiałam postawić sprawę w ten sposób.

Czekając na chwilę, gdy dowiem się, jakiego dokonałeś wyboru, czuję się w miarę spokjna. I nie jest tak, że mi wszystko jedno, bo skręca mnie wewnątrz we wszystkie strony. Napisać do Ciebie? Zadzwonić? Tak bardzo chciałabym  już wiedzieć...

Dostałam mandat!

Za szybko chciałam do Ciebie wrócić...

Jak co piątek (no, prawie), pojechaliśmy na miting. Nie byłam w nastroju. Miałam ochotę wogóle tam nie iść, usiąść na ławce w parku i poczekać.

Poszłam.Wiadomo. Jakoś przetrwałam.

Po mitingu zostaliśmy zaproszeni na herbatę w wąskim gronie alkoholików, narkomanów i terapeutów. Oczywiście, że się zgodziłam. Z kubkiem słodkiej herbaty przyglądałam się towarzystwu, słuchałam. Przez chwilę czułam, że chcę stamtąd uciec, że mam już serdecznie dość, że to jakaś niewidzialna siła mnie tam trzyma, że nie robię tego, z własnej woli, że spędzam czas z ludźmi, których sobie sama nie wybieram, że nie jestem pewna...

Z czasem minęło. Zrobiło się nawet sympatycznie. Śmialiśmy się sporo. Prawdopodobnie umówiliśmy się na przyszły tydzień. Nie pamiętam.

I tylko propozycja H. przeraża mnie, gdy się nad tym zastanawiam...

W pierwszej chwili chciałam mu powiedzieć, że przecież mnie to nie dotyczy, że to nie dla mnie... szybko jednak uświadomiłam sobie, że on, jako terapeuta, wie, co mówi. Teraz czuję się wystraszona. W co ja się wpakowałam? Do czego mi to potrzebne? Czy tego chcę?

I wiem, że zrobię wszystko, by pojechać na te warsztaty.

Za oknem słonecznie, choć chłodno. Jakby mroźno. Tak jesiennie. Wrześniowo. Zupełnie jak wtedy, trzy lata temu, gdy przyjechaliśmy tu, by osiąść na stałe w jakimś domku na wsi. Razem.

Miałam w głowie mnóstwo marzeń, czułam się tak szczęśliwa! Wierzyłam, że się uda, że zamieszkamy we własnych czterech ścianach, że jeśli tylko będziemy wystarczająco wytrwale pracować, to wszystko się ułoży. Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje wyobrażenia. Okazało się, że jest o wiele trudniej niż przypuszczałam.

Dziś, za każdym oddechem powracały wspomnienia. Poczułam dokładnie to samo podniecenie, które towarzyszyło mi przed trzema laty i zatęskniłam za tym. Mój Świat był wtedy tak mało skomplikowany...

Muszę odejść. By zachować szacunek dla samej siebie, muszę.

Obiecałam Ci to po ostatnim zapiciu i tym razem dotrzymam słowa. Dość mojej niekonsekwencji.  Ja już mam jej dość.

I możesz pomyśleć o mnie cokolwiek...

Ja po prostu zmęczyłam się.

Urlop się skończył. Goście odjechali. Zrobiło się cicho i pusto. Tak zwyczajnie, a jednocześnie niezwykle. Zostaliśmy sami, spędzaliśmy ze sobą całe dnie. I noce. Czułam się wspaniale. Mnóstwo przyjemności sprawiało mi zasypianie i budzenie się przy Tobie. Cudownie było, gdy kochałeś, całowałeś, przytulałeś, albo wtedy, gdy głaskałeś mnie po włosach.

W melancholię wprawiają mnie tylko myśli o byciu mamą. Potrzebuję tego. To chyba mój czas. Taka przyroda.

I strasznie ciężko było mi się dziś zebrać i wrócić do domu. A moje łóżko... tylko na nie patrząc wiedziałam, że podczas zasypiania dotkliwie odczuję Twoją nieobecność.

I nie wiem co się dzieje. Bo z jednej strony kusi mnie, by to kontynuować, by uwierzyć i dać się porwać, a jednocześnie - coś trzyma mnie na ziemi i nie pozwala tego zrobić. To tak jak mówiła Sara - chciałabym mieć skrzydła i korzenie. Jednocześnie.

Mam urlop.

I bardzo mało wolnego czasu, stąd to chwilowe odłączenie od sieci. Nawet nie chce mi się odpalać komputera...

Większość czasu spędzamy razem. Jest cudnie. Oczywiście - nie obyło się bez wpadki, ale teraz myślę, że dzięki niej, mamy sytuację jeszcze bardziej jasną.

Ale po kolei.

1. W środę, gdy odbieraliśmy z dworca Twoich gości czułam lekki niepokój. Choć opowiadałeś mi o nich wiele, nie wiedziałam czego się spodziewać. [Są OK.]

2. W czwartek, gdy poszedłeś na tę imprezę wiedziałam jak to się skończy, ale nie chciałam w żaden sposób ograniczać Cię czy przymuszać do czegokolwiek. Zaniepokojona - zaufałam. Rozczarowałeś mnie.

3. W piątek wyjechałam sama. Brakowało mi Ciebie, ale nie żałuję.

4. Po powrocie - nadal jest fajnie. I wiesz przynajmniej, że jeśli kiedykolwiek jeszcze pozwolisz sobie na odstępstwo od reguł, pójdę sobie, niezależnie od tego, jak będzie miło.

Szkoda, że w czwartek to wszystko się skończy.

Wycieńczający był miniony weekend, ale nie zamieniłabym go na żaden inny! Byłam mile zaskakiwana, czułam się kochana, czasem rozbawiona, ogólnie - ZADOWOLONA!!!

Zapowiadało się bardzo niepewnie, ale z czasem nabierało rozpędu i działo się coraz więcej i coraz fajniej :)

Najpierw -  jeszcze w piątek, dostałam - jako dowód, że nie ma rzeczy niemożliwych - różę bez kolców! I nie żeby miała te kolce poobrywane! Wcale nie! One po porstu nigdy tej róży nie wyrosły! Potem była noc... nieprzespana... potem Woodstock... bez alkoholu :), potem The Tall Ship Races... i odciski na stopach. Ale co tam!

Zadowolona jestem, że HEJ!

Gdy dajesz mi odczuć rodzący się dystans, dopadają mnie wyrzuty sumienia. Zastanawiam się czy nie rzucić się w ten wir, tak całkiem, bez zapamiętania i nie zaryzykować.

Zamieszkałabym z Tobą - na próbę - przez tydzień.

i przyciskana do muru czuję się, gdy nalegasz, bym z Tobą zamieszkała (od razu, natychmiast, bezzwłocznie, najlepiej za chwilę).

Obiecujesz rajskie życie, a ja nie potrafię w to uwierzyć. Boję się, że gdy się tylko obędziesz z naszą codzienną, będzie tak, jak do tej pory. Z nawrotami i wszystkimi ich konsekwencami. Nie chcę, bo wiem, że nie czułabym się tam dobrze. "Obco" to dobre słowo. "Nieswojo" jeszcze lepsze.

Oczami wyobraźni widzę nasze wspólne dni i paraliżuje mnie obawa przed Twoją dominacją i moją uległością. Nie chcę, byśmy realizowali tylko Twoje potrzeby. Chcę jechać da Woodstock, chcę być na ślubie Brzozy, chcę spacerować, marzyć o podróżach, ale także realizować plany.

Twoje słowa pięknie brzmią, niech jeszcze tylko mają odzwierciedlenie w rzeczywistości.